SACRIFICE wrote:โนเนม wrote:ปัจจัยหลักที่จะทำให้ประเทศเจริญรุ่งเรือง ประชาชนกินดีอยู่ดี...มีข้อเดียวคือ
"ประชาชนต้องเข้มแข็ง หรือ ประชาชนต้องมีอำนาจมากที่สุด หรือประชาชนต้องใหญ่สุดในประเทศ" มันมีเหตุผลที่ทำให้ประชาชนอ่อนแออยู่ครับ... ตรงนี้แหละคือ "โจทย์" ที่พวกคุณต้องหาคำตอบเอง ผมไม่ขอตอบ...
พวกคุณต้องหาคำตอบให้ได้ว่า อะไรทำให้ประชาชนอ่อนแอ..............
ผมเป็นประชาชน โพสนี้จึงกล่าวหาว่าผมอ่อนแอ
ผมโตมาจากครอบครัวชาวนา พ่อแม่มีลูก 3 คน และบ้านผมไม่ได้รวย ค่อนข้างไปทางจน
ผมจบประถมศึกษาจากโรงเรียนประจำหมู่บ้าน ห่อข้าวมากินเกือบทุกวัน ยกเว้นวันใหนมีอาหารกลางวันที่ทางโรงเรียนจัดให้ (ถ้าขึ้น ป.5-6 จะต้องมีเวรทำอาหารกลางวันเอง)
แม่ให้ตังมาโรงเรียนวันละ บาท สองบาท ผมก็กินอิ่มทุกมื้อ ไม่เดือดร้อน วันหยุดก็ช่วยแม่ พ่อทำนา เลี้ยง วัว ควาย หาปลาเอง เมื่อ20 ปีก่อนบ้านผม อุดมสมบูรณ์
ผมจบมัธยมต้นจากโรงเรียนประจำอำเภอ ถึงตอนนี้ผมได้เงินไปโรงเรียนวันละ 10-15 บาทไม่ได้ห่อข้าวไปกินเพราะเริ่มเป็นหนุ่มอายสาว
การเรียนผมก็กลางๆ ค่อนข้างดี แต่ติด ร วิชาคณิตศาสตร์ เพราะ ทำหนังสือที่ยืมมาหาย
ผมไม่ได้บอกพ่อ กับแม่ เพราะผมคิดว่าเรื่องแค่นี้ผมจัดการได้ ผมหาหนังสือนั้นจนเจอและเอาไปแก้ ร แล้วผมก็จบ ม.ต้นมา โดยที่พ่อแม่ผมก็ไม่ได้เดือดร้อน
จากนั้นก็มาเรียน ปวช ที่ตัวจังหวัด เทอมแรกเกรดดีมาก เทอม 2 ได้ 1.6 เพราะติดสนุกเกอร์ กับเริ่มกินเหล้าเป็น และได้เงินมาสัปดาห์ละ 300
พอขึ้น ปวช สาม ทุกคนเริ่มหาที่เรียนต่อแต่ ถึงตอนนั้นผมก็นึกถึงว่า เพื่อนที่กิน ที่เที่ยวด้วยกัน ถึงตอนนี้มันก็ช่วยอะไรไม่ได้นอกจากตัวเองเลย
เริ่มหาโรงเรียนที่พอมีชื่อเสียง แต่ว่าสอบเข้าง่ายเพราะตอนนั้น ตัวเองไม่ได้มีวความรู้ จึงคิดว่าสอบแข่งขันกับใครเขาไม่ได้ โชคดีผมไปได้ยินจากรุ่นพี่มาว่า
วิทยาลัย เทคนิค แห่งหนึ่งที่จังหวัดสระบุรี คนที่จบจากที่นั่น สอบเรียนต่อที่ สถาบันที่มีชื่อเสียงได้เยอะ ผมจึงตัดสินใจไปเรียน ด้วยตัวเอง ผมไปหาวันสอบด้วยตัวเอง
ไปหาหอพักด้วยตัวเอง พ่อไม่มีตัง แต่พ่อบอกว่าสนับสนุนเต็มที่ ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวหาเงินให้เอง
พอมาเรียน ปวส ผมก็โชคดีมีเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษาช่วย แบ่งภาระพ่อแม่ และผมไม่ต้องซื้อข้าว ขนมาเองจากบ้านทีละสองกระสอบ
เรียนจบ ปวส ผมก็สอบเข้าเรียน ได้ที่ลาดกระบัง ผมไม่ต้องติว อ่านหนังสือเอง แต่คะแนนสอบก็ไม่ได้ดีมากถึงขนาดได้เรียนแผนกลำดับแรกๆที่เลือกใว้
จากนั้น ก็กู้ กยส ต่อเนื่อง จนเรียนจบปริญญาตรี แต่ตอนเข้าเรียนครั้งแรก ภาคต่อเนื่อง มันต้องจ่ายค่าบำรุงการศึกษา 30000บาท
ซึ่งเงินกู้ยืมที่ใหม่ยังไม่ทำสัญญาเลย พ่อผมเท่ห์มาก บอกไม่มีปัญหา ขายบ้านไห้เลย
ผมเรียนจบ ก็จับโดนใบแดงไปเป็นทหาร 1 ปี เพราะตอนเรียน ปวช เกเร ไม่ยอมเรียน รด หลังจากเป็นไอ้เณร ผมก็หางานทำ และได้งานทำ
นี่ย้ายมาสามที่แระ เพราะการเพิ่มเงินเดือน ที่เร็วที่สุดคือการย้ายงาน
ตอนนี้ผมก็พอมีพอกิน ทำงานหากิน เลี้ยงลูกเมีย ผมอยู่ดีกินดี มีข้าวกินสามมื้อปลาจากตลาด หมูจากตลาด และข้าวหอมมะลิจากนาผมเอง
ผมมีที่นาที่เป็นมรดกตกทอด ผมไม่ขายเพราะ เก็บใว้ เผื่อตอนน้ำท่วม กทม เผื่อหัวหน้าไล่ผมออก
ถึงผมไม่ได้จบนอก ไม่ได้เป็นปลัดอำเภอ ไม่ได้เป็นอำมาต แต่ผมเป็นประชาชนที่ไม่ อ่อนแอ ผมก้าวเดินอย่างรอบคอบด้วยขาผมเอง
ที่พล่ามมาทั้งหมดนี้ ผมแค่อยากบอกคุณว่า ผมเป็นประชาชน ที่เข้มแข็ง และการที่จะเข้มแข็งได้ ตัวเองสำคัญยิ่งยวด หาได้มีใครมาทำไห้ตัวเองอ่อนแอไม่
ทัศนคติ ของครอบครับก็มีส่วนมาก แต่ก็ยังไมาเท่าทัศนคติของตัวเราเอง
ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยมีปัญหา ไม่เคยเดือดร้อนกับ มาตรา 112 ผมก็ทำหน้าที่ผมไป มาตรา112 ก็ทำหน้าที่ของมันไป
ทำไม คุณจึงคิดว่าตัวเองอ่อนแอเพราะคนอื่น?
